توکنی‌کردن واقعاً چه مسئله‌ای را حل میکند
سرعت تسویه، مالکیت کسری، محدودیت انتقال برنامه‌پذیر، ساعت معاملهٔ پیوسته و سابقهٔ شفاف روی زنجیره از اینکه چه کسی چه چیزی را نگه داشته است.
برای ابزارهایی که تسویه‌شان تاریخاً چند روز طول می‌کشید و حداقل حجمشان بزرگ بود، این یک بهبود واقعی است نه بسته‌بندی دوبارهٔ همان چیز قدیمی.
چه چیزی را حل نمی‌کند
اینکه دارایی اصلاً وجود دارد یا نه، در گرو جای دیگری هست یا نه، متولی نگهداری توان پرداخت دارد یا نه و ارزش‌گذاری صادقانه است یا نه. زنجیره یک توکن ثبت میکند؛ نمی‌تواند ساختمان، سبد وام یا شمش فلز را راستی‌آزمایی کند.
این همان مسئلهٔ اوراکل است در پرهزینه‌ترین شکلش و هیچ پیچیدگی روی زنجیره آن را حذف نمی‌کند.
دورهٔ تناوب گزارش تأیید موجودی، سنجهٔ عملی ارزش این سابقه است. گزارش ماهانه یعنی عرضهٔ روی زنجیره می‌تواند تا یک ماه غلط باشد و هیچ شخص بیرونی نفهمد. گزارش روزانهٔ یک مؤسسهٔ مستقل به‌مراتب قوی‌تر است و کمیاب هم هست.
قابلیت اجرای حقوقی
اگر ناشر از پا بیفتد، راه تو یک ادعای حقوقی در حوزهٔ قضایی همان ساختار است، علیه نهادی که شاید یک شرکت با هدف خاص و دارایی محدود باشد. دارندگان توکن گاهی پشت سر بقیهٔ بستانکاران قرار گرفته‌اند.
کیفیت لفاف حقوقی از کیفیت قرارداد هوشمند مهم‌تر است و سنجیدنش هم سخت‌تر.
چه چیزی را باید بررسی کنی
دارایی دست کیست، شخص مستقلی موجودی را تأیید میکند و هر چند وقت، کدام حوزهٔ قضایی حاکم است، بازخرید در عمل چطور انجام می‌شود و انتقال محدود به نشانیهای تأییدشده است یا نه.
اف‌بی‌تی سواپ دادهٔ بازار ابزارهای توکنیشده را با ذکر منبع نشان می‌دهد. دارایی واقعی نگه نمی‌دارد، موجودی‌اش را تأیید نمی‌کند و بازخریدش نمی‌کند و جایی که نتواند مقداری را راستی‌آزمایی کند وضعیت «در دسترس نیست» نشان می‌دهد، نه مقدار تخمینی.