اسکنرها چه چیزی را مطمئن تشخیص میدهند
تابع ساخت نامحدود، سازوکار فهرست سیاه و سفید، منطق مسدودکنندهٔ انتقال، تابع‌های فقط-مالک که کارمزد را عوض یا انتقال را متوقف میکنند، ارتقاپذیری پروکسی و نشانی‌های ممتاز سخت‌کدشده.
این‌ها ساختاری و در کد دیدنی‌اند؛ برای همین وقتی سورس راستیآزمایی شده باشد تشخیص دقیق است.
چه چیزی را از دست میدهند
منطق تازه‌ای که با هیچ الگوی شناختهشدهای جور نیست. سوءاستفادهٔ اقتصادی که در آن هر تابع به‌تنهایی درست است اما ترکیبشان نه. وابستگی‌های بیرون زنجیره مثل اوراکل یا کلید مدیر. و هر چیزی در قرارداد راستیآزمایینشده که فقط بایت‌کدش هست.
بیشتر زیان‌های بزرگ پروتکل از همین دسته آمده، نه از الگوهایی که اسکنر علامت می‌زند.
چرا نتیجهٔ تمیز شواهد ضعیفی است
یعنی هیچ الگوی شناختهشدهای جور نشده. با توجه به اینکه مخرب‌ترین سوءاستفاده‌ها در زمان خودشان تازه بودند، نبود الگوی شناخته‌شده گزارهٔ ضعیفی دربارهٔ امنیت است.
نامتقارنی مهم است: یک علامت شاهد قوی ریسک است، نتیجهٔ تمیز شاهد ضعیف امنیت. با این دو بسیار متفاوت رفتار کنید.
مثبت‌های کاذب برعکس برش میدهند. اسکنرها الگوهایی را علامت می‌زنند که در بافتشان مشروع‌اند، مثل تابع توقف در پروتکلی با فرایند اضطراری منتشرشده؛ پس علامت دعوت به خواندن است نه حکم. فهمیدن اینکه چه علامت خورده از شمردن تعداد علامت‌ها بهتر است.
معقول استفاده‌کردنش
به‌عنوان فیلتر ارزان برای حذف مشکل‌های آشکار پیش از صرف توجه. بعد چیزهایی را نگاه کنید که اسکنر نمی‌بیند: کلیدهای مدیر دست کیست، قرارداد ارتقاپذیر است یا نه، چقدر است که ارزش نگه داشته و مؤسسهٔ نام‌برده‌ای حسابرسی‌اش کرده یا نه.
اف‌بی‌تی سواپ قراردادهای توکن واردشدهٔ دلخواه را حسابرسی نمی‌کند و ادعایش را هم نمی‌کند. مسیر، اثر قیمتی و کارمزد را پیش از امضا نشان میدهد؛ راستیآزمایی توکنی که با نشانی انتخاب کرده‌اید مال شما می‌ماند.