آنچه مشترک است
اشتقاق نشانی، پس یک کلید روی اتریوم، بی‌ان‌بی چین، پالیگان، آربیتروم، بیس و هر شبکهٔ EVM دیگر همان نشانی را می‌دهد. قالب تراکنش، پس یک کیف پول با همه‌شان حرف می‌زند. بایت‌کد قرارداد، پس پروتکل می‌تواند کد تقریباً بدون تغییر را به هر کدام مستقر کند.
استاندارد توکن هم، و برای همین رفتار ERC-20 در زنجیره‌ها قابل پیش‌بینی است.
آنچه قطعاً مشترک نیست
وضعیت. موجودی‌تان روی یک زنجیره روی دیگری وجود ندارد. توکن مستقر روی اتریوم روی پالیگان هیچ حضوری ندارد مگر کسی آنجا مستقرش کرده باشد و آن استقرار قرارداد متفاوتی در نشانی متفاوت است.
شناسهٔ زنجیره در سطح پروتکل جدایشان میکند، که همان جلوی بازپخش تراکنش امضاشده برای یک شبکه روی دیگری را می‌گیرد.
اشتباهی که این ممکن میکند
چون نشانی همه‌جا یکسان است، انتقال به نشانی درست روی شبکهٔ اشتباه پذیرفته و ثبت می‌شود. پول حالا روی زنجیره‌ای نشسته که ممکن است آن نشانی را کنترل کنید یا نه — و اگر مقصد صرافی یا قرارداد باشد، اغلب نمی‌کنید.
بازیابی کامل به این بستگی دارد که هر که آن نشانی را روی آن زنجیره کنترل میکند بتواند و بخواهد اقدام کند.
کار امن میان زنجیره‌ها
شبکه را در هر دو سمت هر انتقال تأیید کنید. توکن را با نشانی قرارداد برای آن زنجیرهٔ مشخص اضافه کنید، هرگز با نماد. روی هر زنجیره‌ای که استفاده می‌کنید موجودی کوچک کوین بومی نگه دارید تا هرگز گیر نکنید.
اف‌بی‌تی سواپ شانزده شبکهٔ EVM به‌علاوهٔ سولانا را پشتیبانی میکند و پیش از هر امضا شبکهٔ انتخابی را نشان می‌دهد، که همان یک جایی است که این خطا هنوز می‌تواند گرفته شود.